Oddzielili cię, syneczku, od snów, co jak motyl drża,
haftowali ci, syneczku, smutne oczy ruda krwia,
malowali krajobrazy w żółte sciegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynace morze.

Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć,
gdys jej scieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemnosciach, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłes po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.

I wyszedłes, jasny synku, z czarna bronia w noc,
i poczułes, jak się jeży w dzwięku minut - zło.
Zanim padłes, jeszcze ziemię przeżegnałes ręka.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?

20 III 1944 r.

odzież erotyczna
Wiecie, jak tylko przyjechalam do New Yorku, to ten z imigrejszyn wiecie jak mnie sprawdzal. Raz w paszport a raz w krzyzyk.

« ‹		› »