Noca, gdy miasto odpłynie w sen trzeci,
a niebo czarna przewiaże się chmura,
wstań bezszelestnie, jak czynia to dzieci,
i konchę ucha t a k przyłóż do murów.

Zaledwie westchniesz, a już cię doleci
z samego dołu pięter klawiatura
w szumach i szmerach skłębionej zamieci
minionych istnień bolesny głos chóru.

"Bluszczem głosów spod ruin i zgliszcz
pniemy siÄ™ noca na dachy i sen,
tobie, Warszawo, w snach naszych snisz,
nucac wrzesniami żałobny nasz tren."

- Biegłam rankiem po chleb do piekarni
(a chleba dotad czekaja tam w domu),
a ja leżę z koszykiem bezradnie,
tuż za rogiem, nie znana nikomu...

- Własnie ręka chwytałem za granat,
żeby czołgi przywitać nim celnie,
ziemia była spękana, zorana -
nagle swiat mi się zaćmił smiertelnie...

- Mysmy obie wyniosły na noszach,
jeszcze kocem okryły mu nogi,
bo krzyczeli dokoła, że pożar...
Ja na swistku pisałam: "Mój drogi..."

"Bluszczem głosów spod ruin i zgliszcz
pniemy siÄ™ noca na dachy i sen,
tobie, Warszawo, w snach naszych snisz,
nucac wrzesniami żałobny nasz tren."

Słuchaj tych głosów żałosnych żarliwie,
nim brzask poranny uciszy je w niebie
i nowe miasto w napiętej cięciwie
dni tryumfalnych na nowo pogrzebie.

Słuchaj tych głosów, bo po to szczęsliwie
ocalon został w tragicznej potrzebie,
bys chleb powszedni łamał sprawiedliwiej
i żył za tamtych i za siebie lepiej.


Jak nie kochać strzaskanych tych murów,
tego miasta, co noca odpływa,
kiedy obie z greckiego marmuru -
i umarła Warszawa, i żywa.

artykuły erotyczne
Jeszcze nikt nie docenial mojej milosci. Czy jestem tylko maskotka, ktora szybko sie nudzi. Nie chce zyc dluzej wiedzac, ze jestem tylko zabawka dla ludzi.

« ‹		› »